جهان ما پر است از بت هایی که بشر به دست خویش می سازد و ناگزیر آن ها را به دست خویش می-شکند. بر ویرانه های آن به عزا می نشیند و افسوس می خورد... و فراموش می کند که این بت ها را روزی خود به آمال و آرزوهایش نسبت داده بود و حتی نمی بیند که خود بر ویرانهء دست ساز خویش گام بر میدارد...
+ نوشته شده در شنبه 10 اسفند1387ساعت 23:49 توسط باران
|
