سکوت و من

نه از اين  رو كه تو متفاوت نيستي، نه از اين منظر كه  تو يگانه نيستي، از اين نگاه كه من  با خودم يكي هستم... من با خودم  ديگري نمي‌شوم...  ما  به ساختن معتقديم، به تجربه، به  فروريختن خود و دوباره  نو شدن... ما  پوست مي‌اندازيم، ما پوست نمي‌كنيم.... !

بارها اين سوال را از خودم پرسيده‌ام كه در اين تلاطم  پرخروش  احساسات عاشقانه ،  چه كسري از آن نياز به  همراه، چه كسري از آن نياز فيزيكي و چه كسري از آن حقيقتا  بخشش عواطف انساني به هم‌نوع است!  چه روابطي به  عشق آسيب مي‌رساند و چه روابطي  از آسيب‌پذيري آن جلوگيري مي‌كند؟